Blog Active!

Volunteerism – A way of life

August 26, 2017 Leave a comment

Recently, in a long flight journey of 4 hours, when I was losing a battle in trying to get a sleep, my mind was slowly in the process of digging out the memories it had gathered about my volunteering life. I guess there was some influence from the event I attended last Sunday with Seva Cafe, Bangalore. I have been volunteering with various organizations and several informal groups on various causes for quite a few years now, almost hitting a double digit to be exact. I started thinking about the toughest moments or difficult situations I had experienced in my volunteering life. There were always instances of difficulties in volunteering but they were simply challenges inherent to the activities or causes. The real difficulties were external to the activities. For instance, I could recall that sharing my experiences on a volunteering activity or reflecting upon the cause undertaken during a particular volunteering activity have really been the toughest moments for me. The level of difficulty is no less when I’m expected to answer why I chose to volunteer for a particular cause.

When my fellow volunteers talk about it, their responses usually tend to coincide with their emotions. They usually say they are disturbed on seeing someone suffer or they wanted to understand the pain someone goes through or they wanted to do something to solve someone’s miseries or they wanted to simply do something good for their own personal satisfaction and happiness. When I think about why I struggle to answer these questions, l realize I have no such reasons to attribute to my volunteering activities. In general, I’m below average in expressing my thoughts but that’s a different story. In this case, nothing really comes up to my mind. In fact, those questions sound to me like “why did you choose to drink water?” There is no reason, i just know i can’t survive without it and the same applies to the volunteering I do.

The closest answer I can give which can be considered as a reason is I want to see people around me happy and I want to make them happy if they are not, irrespective of their problems. I’m very clear that I’m not helping them in anyway by getting myself immersed into their untold miseries because I’m really not their saviour. I’m not going to solve all their problems. Instead of reacting to and highlighting the emotions that identify and coincide with their miseries, I chose to coincide with something that can make them forget their problems, something that can make them smile even if it lasts only a few seconds. And that’s the point my volunteering activities merge into. In short, i have a heart full of emotions for them but those emotions don’t drive me to do something for them.

Every volunteering activity I do touches me but never affects me. I don’t cry when I sit and talk to a person whose death is known to be around the corner. I’m not disturbed when I talk to people rescued from trafficking. I don’t sympathize when I meet physically challenged persons. I’m not sad when I meet orphaned children. Any volunteering we do to them should not be highlighting the differences to them. That’s the rule I have set to myself. May be it was a conscious effort in the beginning but now it has become a part of my life. Stopping differentiation is the first good thing anyone can do to them. Now, that’s enough material for someone to judge me inhuman but I believe this is what makes me more of a human. However, when I meet such people, I do care for their smiles. I want to put a smile on their faces if they are not smiling. I don’t feel anything special or great or proud in doing things that make their smiling happen. This has become a way of life and that’s why I probably don’t have anything to reflect, anything to express on my volunteering anymore. I think I have literally evolved from being an emotionally attached volunteer to being a way of life volunteer. I yearn for a inclusive living. I know there is a long way to go given the innumerous ways humans have found to divide themselves, but I have chosen to go down this path hoping more will follow.

Advertisements

நினைவு கூர்வேன் நன்றியுடன்

February 10, 2017 Leave a comment
கண்ணீர் சிந்தவில்லை
நீ என் மனம் உடைத்தபோது
உவர்ப்புத் துளிகள் மனதுள் விழுந்தன
இன்று இடைவெளி நீண்டபோது
நீண்ட நடை பயணங்களில்
மனம் ஓட்டமெடுத்த நட்பு
அன்பும் இனிமையும்
பொருந்திய நட்பு
காலப் போக்கில் செழித்த நட்பு
நலம் விரும்பும் வரிகளில்
புன்னகைத்த நட்பு
மௌனத்திலே உழலத் தொடங்கியதேனோ?
ஏதோ தவறு என்றோ நேர்ந்ததென
காரணம் தெரிந்து காரணம் சொல்ல
விருப்பமில்லை எவருக்கும்
மன வெறுமை மட்டுமே மிச்சமிருக்கும்
உள்ளம் உரைக்க விழையும் தருணம்
காலம் நேரம் நிறுத்தி வைத்தாய்
காலம் நேரம் காணாது
நட்புக்காக ஓடிய தருணம்
விழியோடு வந்து செல்கிறதே!
நட்பின் கரங்களை பற்றிக்கொண்டு
பாசத்தின் பதிவோடு
அன்பின் துணையோடு
காத்திருந்தேன் நம்பகத்தோடு
என்றேனும் திரும்பிடாதா என்ற ஏக்கத்தோடு
நீண்ட நெடிய காத்திருப்பில்
மனம் குழப்பத்தில் ஆழ
கனம் சோகம் சூழ
விழி வெள்ளம் நிரம்பிய போது
கண்களை நாமே மூடிக்கொண்டு
குருடர்களாய் அலையத் தொடங்கிய போது
வாழ்வில் இன்னொரு நட்பை இழந்திருந்தேன்
மண்ணாகப்போகும் வாழ்க்கையில்
நட்பு மலிவாகிப்போகலாம்
அன்பு வீணாகிப்போகலாம்
பூவுலகில் என்ன தடையோ
மீண்டும் வாய்ப்பிருந்தால்
அன்பு கொண்டு பிரிந்த அனைவரே
நாம் விண்ணுலகில் சந்திப்போம்
நினைவுகள் நிகழ்வுகள்
நிறைந்த நெஞ்சுடன்
நினைவு கூர்வேன் நன்றியுடன்

காதல் அழகு!

November 11, 2015 Leave a comment

எது அழகு ?

காலைக் கதிரொளி நோக்கி நிற்கும் பனித்துளியா ?
காற்றில் மெல்லிசையுடன் சிந்தும் மழைத்துளியா ?
உன் முகம் காண விழித்தே நிற்கும் கண்மணியா ?
கண்டதும் உன் செவ்விதழில் பூக்கும் புன்னகையா?

இவையெல்லாம் அழகு தான்..
இவற்றிலெல்லாம் அழகு
அப்புன்னகையில் மறைந்து ஒளிரும் காதல் தானே 🙂

 

தனிமை மதமாற்றம்

November 19, 2014 Leave a comment

“உன்னை நேசிக்க யாருமில்லை
என்பதில்லை தனிமை
நீ நேசிக்க யாருமில்லை
என்பதே தனிமை”
இந்த கோட்பாடுதான் என் மதம்!
அன்பை வழிபட்டு
யாருமற்ற இந்த மதத்தைப்
பின்பற்றுவாய், தோழியே!
ஏனெனில், உன் தனிமை போக
உனக்கான இறுதி வாய்ப்பு, நான்!
இது கடவுளற்ற மதமில்லை…
என் தனிமை அழிய நீ தான்
என் அன்பு என்னும் தெய்வம்!

மௌனம் ஏன் ?

March 24, 2014 Leave a comment

வார்த்தை ஊர்வலம் நடத்தி தீர்வு காண உத்தரவு போட்டது
மனதினுள் கொதித்துக் கொடி பிடித்து நிற்கும் கோபத் தீ…
துயரத்தின் வெளிப்பாடு தானே துன்பக்கடலிலிருந்து
முத்து முத்தாய்ப் பிறக்கும் கண்ணீர் துளிகள்…
இந்த காலம் பறக்கும் வேகத்தில் கூட
நிமிடத்தின் நீளம்  உணர்ந்தவர்கள்…
இடையே ஊடுருவும் இந்த மௌனம்
நேரம் நீள நெஞ்சம் கதறும்… அறிவாரோ ?

அவ்வப்போது தோன்றும் சிந்தனை…

August 11, 2013 Leave a comment

சிக்னல்களுக்கு  இடையினில் ஒரு சுதந்திர போராட்டம் – சிட்டி டிராபிக்

ஆடி அமாவாசையில் பிறந்தவனுக்கும் நிலாத் துண்டு கிடைத்தது – அம்மா

கருத்த இரு நிலவுகளுக்கு கீழே
வானவில் நிறங்கள் சேர்ந்து நீளும்
வெண்மைப் பிறை – குழந்தையின் புன்னகை

உடலின் பெரும்பான்மை எடை நீரினால் தானாம்
நினைவுகளின் சுமை தெரியாதவன் சொல்லியிருக்கக் கூடும்.

தன்னந்தனியாய் ஒரு மரம்
கீழே சருகுகளின் மாபெரும் பொதுக்கூட்டம்
தனிமரத்தின் வேருக்கு உரமாகிவிடுங்கள்

செயற்கை மலர்களில் தேனெடுத்து
நம் நட்புத் தேன் கூட்டை நிரப்பிக் கொண்டிருந்த
நானும் ஒரு தேனீ தான்
இதய முலாம் பூசிய நண்பர்களே

Stateless to count 27th

August 9, 2013 Leave a comment

With sparkling silver hairs making their special appearances, thinking about getting older is not the pleasant of thoughts, but it becomes much pleasing if I think about how I get newer and better getting older everyday. So, apart from the birthday rituals, what can one do to make the day special? Sometimes, it is okay to look back at the path you crossed just to motivate yourself to move front. I guess birthdays are good time points for that as doing it everyday might make it again a ritual. In turn, you get something with a purpose to do on your birthday 🙂 And thus, I counted 27 last Monday.

If I could recollect the 2012 sequences in my life, anything I touched or thought about failed miserably and it was a tough time getting back on track. With people I thought great no longer appearing great, the vent for my social aspirations looking blocked, getting that elusive degree looking fictional, victimization in a weird financial scam when in need of money looking brutal, abnormal deaths of few close people shocking, my love looking buried and starting up Dhaya seeming far from reality – I started feeling down and down wondering whether I would ever be able to come back. Be it giving up or persevering with, both were equally difficult options for each of those problems. In fact, I gave up on a few but persevered with some. With the ones I was persevering, there was no progress on anything for quite some time. I had to tell myself to stop measuring and to just hold on to the efforts. There was constant stress on mind and heart and I struggled to look beyond these. To hold on to these without them really affecting me, I started looking at my other unfulfilled interests like learning music, traveling and exploring new places, implementing a pet technical project idea, learning photography and few more. Traveling combined with photography is what I ended upon as I was already biased towards them. Little did I realize the values it would add to my life. Then on, I made few planned, few dynamic, few official, few adventurous travel trips. From places around Bangalore and Karnataka, the list started expanding to Mumbai, Goa, Srilanka, Masinagudi, USA and the list continues. Next in line is Kashmir, the Great Lakes Himalayan Trek with a group of unknown people.

Starting to look beyond boundaries, interacting with new people, pausing to understand a new culture, following a new lifestyle(for a short time though) with new rich varied experiences, every travel has changed my perspectives on various things and has given me manifold ways of looking at life and I’m totally loving it(I will certainly write a separate post on my traveling). Not that traveling has solved my problems, but it has improved my tolerance and I no longer feel restless or wrecked. Traveling also teaches you humility when you feel you are nothing in front of those stupendous landscapes, mighty rivers and deep oceans. If you are nothing, your problems are also nothing. Next time, if I feel happy or sad or great about ‘I’ or sympathize with ‘I’ , I know something is wrong and all I would do is pack a bag in five minutes and get lost somewhere.

Categories: Personal Tags: , ,
%d bloggers like this: